Sharon 3

Sharon Erenstein

Sharon Erenstein is sinds 2009 deel van het Nederlandse Team voor de ParAgility World Championships. Ze heeft 3 honden: Jigsaw, een 8 jaar oude Australian Shepherd,, Taboo een 3 jarige Rottweiler en Gamble een Border Collie van ruim 1 jaar oud.

Vanwege haar aangeboren ziekte, HME, kan Sharon niet meer goed lopen. HME (Heditair Multiple Exosthosen) is een erfelijke botafwijking waarbij de groei van de botten wordt verstoord. Er komet extra botvormingen bij de gewrichten, dat zorgt voor stijfheid en beknellingen van haar gewrichten, spieren, zenuwen en pezen. Dit veroorzaakt bijbehorende pijnklachten.

Door haar beperking is ze ingedeeld in de PAWC groep 4, dat er is voor mensen met een loopbeperking die wel kunnen versnellen maar niet snel kunnen wenden. Door de stijfheid in haar heupen en knieën kan Sharon niet makkelijk en snel draaien in bij bijvoorbeeld wissels en bochten in het parcours. Als zij draait gaat dat niet vloeiend waardoor ze veel snelheid verliest. Sharon probeert zoveel mogelijk oplossingen te vinden binnen de uitgeschreven parcoursen om niet stil te vallen en om niet/zo min mogelijk te draaien.

Ook op de lange lijnen is het voor Sharon lastig bijbenen. De stijve gewrichten zorgen ervoor dat ze niet veel snelheid kan maken, wat extremer is op haar slechtere dagen.

 

Daardoor traint ze de honden zoveel mogelijk op afstand. Dit geeft hen de mogelijkheid om in een grote cirkel om Sharon heen te kunnen werken.

Dit klinkt makkelijker gezegd dan gedaan. Haar Australian Shepherd Jigsaw bijvoorbeeld is enorm gevoelig. Als het met Sharon niet goed gaat, wijkt hij geen moment van haar zijde en op dat soort momenten krijg Sharon hem dus ook met geen mogelijkheid van haar af in het parcours. Hij gaat dan in een soort “beschermsmodus” en plakt als het ware aan haar vast.

In 2018 is Jigsaw met pensioen gegaan en inmiddels is het trainen met Gamble begonnen. PAWC Editie 2019 slaat Sharon helaas even over, maar in 2020 verwachten ze er zeker weer bij te zijn. Naast de PAWC loopt zij ook mee bij de Raad van Beheer en FHN wedstrijden.

Voor Sharon is het samenwerken met haar honden niet alleen een hobby, maar een levensstijl. Haar dagen zijn lichter en de pijn is dragelijker. De honden zorgen ervoor dat ze de deur uit komt, dat ze onder de mensen blijft, dat ze lacht, dat ze huilt en dat ze leeft.